{"id":4362,"date":"2026-11-18T18:11:28","date_gmt":"2026-11-18T17:11:28","guid":{"rendered":"https:\/\/migjeni.se\/?p=4362"},"modified":"2026-11-18T18:11:28","modified_gmt":"2026-11-18T17:11:28","slug":"bashkim-saliasi-ne-shkollen-pedagogjike-fier","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/2026\/11\/18\/bashkim-saliasi-ne-shkollen-pedagogjike-fier\/","title":{"rendered":"Bashkim Saliasi: N\u00cb SHKOLL\u00cbN PEDAGOGJIKE FIER"},"content":{"rendered":"<p>Bashkim Saliasi<\/p>\n<p>N\u00cb SHKOLL\u00cbN PEDAGOGJIKE FIER<\/p>\n<p>28 gushti i vitit 1970 \u00ebsht\u00eb dita m\u00eb e bukur e jet\u00ebs sime. Jetoj me kujtimin e asaj dite dhe n\u00eb \u00e7do moment q\u00eb m\u00eb pyesin, kujtesa ime \u00ebsht\u00eb e gatshme t\u00eb riprodhoj\u00eb deri n\u00eb detaje momentin e nisjes p\u00ebr n\u00eb shkoll\u00ebn pedagogjike, n\u00eb rrethin e Fierit.<br \/>\nU ngrita her\u00ebt n\u00eb m\u00ebngjes dhe, pasi p\u00ebrgatita pla\u00e7kat dhe i vendosa me rregull n\u00eb valixhe t\u00eb hekurosura, u vesha me rroba t\u00eb reja. Fluturoja nga g\u00ebzimi. Pasi u p\u00ebrsh\u00ebndeta me prind\u00ebrit, u nisa bashk\u00eb me Izetin p\u00ebr n\u00eb qytetin e \u00c7orovod\u00ebs. Rrug\u00ebs v\u00ebllai m\u00eb radhiti nj\u00eb mori porosish, p\u00ebr t\u00eb cilat un\u00eb i premtova se do t\u00eb tregohesha i v\u00ebmendsh\u00ebm dhe do t\u00eb b\u00ebja kujdes me shok\u00ebt dhe shoqet. N\u00eb \u00c7orovod\u00eb u takuam me Hajriun, q\u00eb na priste te agjencia e vjet\u00ebr (n\u00eb at\u00eb koh\u00eb gjendej pas sht\u00ebpis\u00eb s\u00eb kultur\u00ebs s\u00eb qytetit \u00c7orovod\u00eb q\u00eb \u00ebsht\u00eb sot). Fati e solli q\u00eb prem\u00eb nj\u00eb bilet\u00eb dhe mora autobusin p\u00ebr n\u00eb qytetin e Lushnj\u00ebs.<br \/>\nRruga kaloi p\u00ebr bukuri. Kisha udh\u00ebtuar dhe her\u00eb t\u00eb tjera me babin p\u00ebr n\u00eb Tiran\u00eb, por ky udh\u00ebtim i asaj dite do t\u00eb hidhte rr\u00ebnj\u00eb; t\u00eb thella n\u00eb kujtes\u00ebn time. Udh\u00ebtimi i asaj dite ishte ndryshe.<br \/>\nKur kaluam qytetin e Poli\u00e7anit dhe hym\u00eb n\u00eb zon\u00ebn e qytetit t\u00eb Beratit, fantazia ime filloi t\u00eb kujtoj\u00eb vizit\u00ebn q\u00eb kisha b\u00ebr\u00eb para gjasht\u00eb muajsh me babin n\u00eb kala. Gjat\u00eb gjith\u00eb rrug\u00ebs, deri sa kaluam qytetin e Beratit dhe hym\u00eb n\u00eb zon\u00ebn e Lushnj\u00ebs, mendja ime bluante n\u00eb kok\u00eb se si ishin nd\u00ebrtuar ato sht\u00ebpi t\u00eb vendosura nj\u00ebra mbi tjetr\u00ebn n\u00eb lagjen \u201cMangalem\u201d.<br \/>\nIsha akoma i vog\u00ebl dhe nuk arrija t\u00eb kuptoja se themelet e sht\u00ebpive t\u00eb lagjes \u201cMangalem\u201d ishin fiksuar n\u00eb shk\u00ebmbinj dhe sht\u00ebpit\u00eb ishin vendosur nj\u00ebra mbi tjetr\u00ebn. Nuk isha larguar ndonj\u00ebher\u00eb tjet\u00ebr nga sht\u00ebpia pa nj\u00ebrin nga prind\u00ebrit e mi q\u00eb m\u00eb donin aq shum\u00eb dhe kudo<br \/>\nq\u00eb shkonin m\u00eb merrnin me vete. T\u00eb pakt\u00ebn, k\u00ebshtu m\u00eb dukej mua se isha m\u00eb i vogli i tet\u00eb f\u00ebmij\u00ebve dhe babai m\u00eb kishte mbajtur gjithmon\u00eb me vete, kur shkonte n\u00eb pazar apo te miqt\u00eb.<br \/>\nN\u00eb Lushnj\u00eb me pak mundime mor\u00ebm trenin e or\u00ebs 12 e 30 minuta dhe, pas nj\u00eb kohe shum\u00eb t\u00eb shkurt\u00ebr, u gjenda n\u00eb stacionin e Fierit. Valixhja ime e vog\u00ebl prej kartoni q\u00eb mbaja me vete, dhurat\u00eb q\u00eb ma b\u00ebri v\u00ebllai, kur u nisa, m\u00eb leht\u00ebsonte disi l\u00ebvizjen n\u00ebp\u00ebr turm\u00ebn e njer\u00ebzve q\u00eb shkonin drejt stacionit dhe pal\u00ebs son\u00eb q\u00eb linim stacionin dhe merrnim rrug\u00ebn drejt qendr\u00ebs. Me t\u00eb pyetur dola n\u00eb qend\u00ebr t\u00eb Fierit, q\u00eb n\u00eb at\u00eb koh\u00eb ishte nd\u00ebrtuar hotel- turizmi dhe mbante emrin \u201cApolonia\u201d, kurse p\u00ebrball\u00eb tij, n\u00eb an\u00eb t\u00eb lumit Gjanica, ishte nd\u00ebrtuar hoteli i \u201ckinez\u00ebve\u201d. Mora rrug\u00ebn q\u00eb t\u00eb shpinte drejt e te porta e shkoll\u00ebs pedagogjike. U paraqita n\u00eb konvikt dhe, kur po prisja radh\u00ebn q\u00eb t\u00eb b\u00ebja regjistrimin, dallova n\u00eb nj\u00eb grup shok\u00ebsh shokun tim t\u00eb tet\u00ebvje\u00e7ares, Qani Ymeralin. U g\u00ebzova q\u00eb m\u00eb n\u00eb fund gjeta nj\u00eb shok t\u00eb tet\u00ebvje\u00e7ares, q\u00eb do t\u00eb q\u00ebndronim bashk\u00eb dhe do t\u00eb ishim bashkudh\u00ebtar\u00eb edhe kat\u00ebr vjet t\u00eb tjera n\u00eb shkoll\u00ebn e mesme.<br \/>\nU shk\u00ebputa nga sporteli dhe iu hodha n\u00eb qaf\u00eb duke e p\u00ebrqafuar shokun tim Qani Ymerali, nga fshati Selan. N\u00eb nj\u00eb moment pauze Qaniu m\u00eb prezantoi me shokun e ri q\u00eb kishte njohur.<br \/>\n&#8211; Njihu me P\u00ebllumb Bajraktarin, &#8211; foli shoku im, &#8211; \u00ebsht\u00eb nga Nishova dhe e kemi shok t\u00eb klas\u00ebs son\u00eb.<br \/>\n&#8211; G\u00ebzohem q\u00eb u njoh\u00ebm, &#8211; ia kthej P\u00ebllumbit dhe q\u00eb prej atij momenti nuk do t\u00eb ndaheshim m\u00eb q\u00eb t\u00eb tre p\u00ebr kat\u00ebr vjet radhazi.<br \/>\nPasi siguruam valixhet, P\u00ebllumbi propozoi q\u00eb t\u00eb dilnim n\u00eb qytet dhe t\u00eb hanim ndonj\u00eb gj\u00eb. Me at\u00eb rast njiheshim dhe me qytetin e Fierit, t\u00eb cil\u00ebn e shkel\u00ebm p\u00ebr her\u00eb t\u00eb par\u00eb.<br \/>\nEc\u00ebm drejt rrug\u00ebs nga kishim ardhur p\u00ebr n\u00eb qend\u00ebr dhe ishim harruar n\u00eb bisedat tona t mosh\u00ebs. N\u00eb qend\u00ebr t\u00eb Fierit, n\u00eb an\u00ebn q\u00eb ndodhej hotel-turizmi t\u00eb binte n\u00eb sy arkitektura e rregullimit t\u00eb qytetit, kurse n\u00eb an\u00ebn tjet\u00ebr, n\u00eb krahun e majt\u00eb, ku rridhte lumi i Gjanic\u00ebs, t\u00eb<br \/>\nmbysnin ferrat dhe pisll\u00ebku. U ul\u00ebm n\u00eb nj\u00eb restorant n\u00eb krahun e djath\u00eb t\u00eb hotelit t\u00eb kinez\u00ebve dhe, pasi drekuam dhe pim\u00eb nga nj\u00eb birr\u00eb, u end\u00ebm gjith\u00eb pasditen n\u00ebp\u00ebr qytetin e Fierit, deri af\u00ebr azotikut. N\u00eb mbr\u00ebmje u ul\u00ebm p\u00ebrs\u00ebri n\u00eb t\u00eb nj\u00ebjtin restorant dhe, pasi darkuam, vendos\u00ebm t\u00eb ktheheshim n\u00eb konvikt. I kishim dal\u00eb konviktit nga pas dhe nuk orientoheshim dot. \u201cMe t\u00eb pyetur, gjen<br \/>\nStambollin\u201d, kishim d\u00ebgjuar nga prind\u00ebrit tan\u00eb. Pyesim nj\u00eb djal\u00eb t\u00eb ri dhe ai na tha: \u201cJu jeni pas murit t\u00eb shkoll\u00ebs, por kalojeni at\u00eb dhe futuni drejt e n\u00eb konvikt\u201d. Dita e par\u00eb e shkoll\u00ebs qe sa mbres\u00ebl\u00ebn\u00ebse, aq dhe stresante. N\u00eb m\u00ebngjes na rreshtuan dhe me sa mor\u00ebm vesh n\u00eb at\u00eb konvikt ne ishim 340 konviktor\u00eb. Rrethet m\u00eb dominante n\u00eb ato vite ishin Vlora, Fieri, Berati, Kruja, Fush\u00eb-Kruja, Burreli, Kavaja, Lushnja, Skrapari, P\u00ebrmeti dhe Tepelena, kryesisht nga fshati dhe pak veta ishin nga qyteti. Fati yn\u00eb ishte se nuk kishim maturant\u00eb. Nx\u00ebn\u00ebsit q\u00eb vazhdonin vitin e dyt\u00eb hiqeshin m\u00eb t\u00eb rritur se ne. Ne djemve t\u00eb vitit t\u00eb par\u00eb, na vendos\u00ebn n\u00eb nj\u00eb dhom\u00eb t\u00eb madhe s\u00eb bashku me djemt\u00eb e<br \/>\nvitit t\u00eb dyt\u00eb, ku flinim 45 veta nga t\u00eb gjitha rrethet q\u00eb p\u00ebrmenda m\u00eb lart.<br \/>\nFilluan vjedhjet dhe pas nj\u00eb muaji na shp\u00ebrndan\u00eb n\u00eb dhoma ku flinim kat\u00ebr veta n\u00eb krevate tek. Nuk m\u00eb kujtohen shok\u00ebt e dhom\u00ebs se ne nx\u00ebn\u00ebsit e vitit t\u00eb par\u00eb na p\u00ebrzien me nx\u00ebn\u00ebsit e vitit t\u00eb dyt\u00eb. Koh\u00ebt e fundit, pasi festuam 50-vjetorin e shkoll\u00ebs, m\u00ebsova nga<br \/>\nHyda Ismaili se n\u00eb vit t\u00eb par\u00eb kemi q\u00ebndruar bashk\u00eb n\u00eb dhom\u00ebn num\u00ebr 8, s\u00eb bashku me Reshat Ram\u00ebn nga Tepelena, Hajri Xhakollin nga Skrapari, un\u00eb dhe Hyda Ismaili. Java e par\u00eb e shkoll\u00ebs qe nj\u00eb rr\u00ebmuj\u00eb e papar\u00eb. Drejtoresha e shkoll\u00ebs, Bubulina Mici, gjith\u00eb dit\u00ebn e dit\u00ebs q\u00ebndronte me listat e emrave n\u00eb dor\u00eb dhe stabilizonte nx\u00ebn\u00ebsit n\u00ebp\u00ebr klasa ku mungonin bankat dhe stolat. N\u00eb vitin e par\u00eb ishim gjithsej pes\u00eb paralele, rreth 250 nx\u00ebn\u00ebs. Klasa jon\u00eb I E kishte 25 djem dhe 27 vajza, pra gjithsej 52 nx\u00ebn\u00ebs. Na vendos\u00ebn n\u00eb katin e tret\u00eb, n\u00eb klas\u00ebn e fundit q\u00eb ishte nga ana e konviktit. Fillimisht na ndan\u00eb ne djemve nga kat\u00ebr &#8211; pes\u00eb n\u00eb klasat paralele, por m\u00eb pas u doli problem ora edukimit fizik e na bashkuan p\u00ebrs\u00ebri n\u00eb klas\u00ebn I E . Muajin e par\u00eb e shtym\u00eb si e shtym\u00eb n\u00eb fjetin\u00ebn e katit t\u00eb dyt\u00eb dhe p\u00ebrdit\u00eb para mens\u00ebs publikonin vjedhjet q\u00eb b\u00ebheshin n\u00eb konviktin ton\u00eb. Gjat\u00eb muajit shtator q\u00ebndroja m\u00eb shum\u00eb me nx\u00ebn\u00ebsit e vitit t\u00eb dyt\u00eb (nuk kisha faj, un\u00eb<br \/>\nme ta isha moshatar, por isha nj\u00eb vit me vones\u00eb) dhe n\u00eb fund t\u00eb muajit u b\u00ebn\u00eb zgjedhjet e k\u00ebshillit t\u00eb konviktit, ku n\u00eb t\u00eb u p\u00ebrfshiva dhe un\u00eb.<br \/>\nNuk kishin kaluar as tre muaj dhe isha miq\u00ebsuar me shum\u00eb shok\u00eb t\u00eb vitit t\u00eb dyt\u00eb. N\u00eb at\u00eb koh\u00eb m\u00eb p\u00eblqente shum\u00eb t\u00eb luaja futboll dhe nj\u00eb pasdite po luanim para konviktit me Reshatin. Luanim me pasa dhe padashje thyem nj\u00eb xham n\u00eb katin e tret\u00eb. Kujdestarja<br \/>\nDashuri Dume na p\u00ebrjashtoi nga k\u00ebshilli q\u00eb at\u00eb mbr\u00ebmje t\u00eb dyve. Me th\u00ebn\u00eb t\u00eb drejt\u00ebn, na b\u00ebri shum\u00eb p\u00ebrshtypje dhe u vram\u00eb shum\u00eb n\u00eb sed\u00ebr.<br \/>\nShok\u00ebt filluan t\u00eb \u201ctalleshin\u201d, por dhe t\u00eb na ngush\u00ebllonin q\u00eb t\u00eb mos m\u00ebrziteshim se nuk u b\u00eb hataja. \u00cbsht\u00eb fatkeq\u00ebsi q\u00eb pas 45 vjet\u00ebsh t\u00eb k\u00ebrkosh ato sh\u00ebnime q\u00eb ke ruajtur p\u00ebr shum\u00eb vjet dhe vjen nj\u00eb dit\u00eb dhe i humbet kaq papritur dhe pakujtuar.<br \/>\nMe sa m\u00eb kujtohet, vitin e par\u00eb, n\u00eb shtator t\u00eb vitit \u201870 e filluam 52 vet\u00eb dhe n\u00eb vit t\u00eb kat\u00ebrt mbaruam 39 vet\u00eb. Pjesa m\u00eb e madhe e nx\u00ebn\u00ebsve vazhduan shkoll\u00ebn e lart\u00eb dhe disa lan\u00eb profesionin e m\u00ebsuesit dhe u b\u00ebn\u00eb oficer\u00eb, si: P\u00ebllumb Bajraktari, Qani Ymerali,<br \/>\nHekuran Du\u00e7ka, G\u00ebzim Ismaili, Kalem Avdullai (n\u00ebnoficer). Klasa jon\u00eb ishte gjysma vajza dhe gjysma djem, kur mbaruam vitin e kat\u00ebrt, kurse klasat e tjera ishin vet\u00ebm me vajza. Ne ishim klasa m\u00eb &amp;#39;&amp;#39;problematike&amp;#39;&amp;#39; n\u00eb shkoll\u00eb dhe drejtoresha e shkoll\u00ebs, Bubulina<br \/>\nMici, na kishte n\u00eb qend\u00ebr t\u00eb v\u00ebmendjes dhe kishte caktuar m\u00ebsuese kujdestare Af\u00ebrdita \u00c7err\u00ebn, q\u00eb mbahej si m\u00eb e rrept\u00eb n\u00eb shkoll\u00ebn pedagogjike n\u00eb ato vite. Kur mbarova shkoll\u00ebn dhe shkova n\u00eb stazh p\u00ebr Vit t\u00eb Ri, i d\u00ebrgova kartolin\u00eb urimi dhe k\u00ebt\u00eb veprim e<br \/>\np\u00ebrs\u00ebrita deri sa mbarova ILP-n\u00eb n\u00eb Shkod\u00ebr dhe n\u00eb vitet e para t\u00eb pun\u00ebs. Kartolinat e mia dhe t\u00eb shok\u00ebve q\u00eb ne kjo m\u00ebsuese na quante t\u00eb pandreqsh\u00ebm&amp;#39;&amp;#39;, i ruante gjithmon\u00eb n\u00eb katedr\u00ebn e saj dhe u thoshte pasardh\u00ebsve:<br \/>\n&#8211; Ja, i shikoni k\u00ebta nx\u00ebn\u00ebsit e mi, m\u00eb problematik\u00ebt q\u00eb kam pasur n\u00eb vitet e mia t\u00eb pun\u00ebs, tani vazhdojn\u00eb arsimin e lart\u00eb\u2026<\/p>\n<p>UDH\u00cbTIMI I ORGANIZUAR DREJT SKRAPARIT<br \/>\nViti i Ri 1970-1971<\/p>\n<p>Kishin kaluar kat\u00ebr muaj dhe un\u00eb bashk\u00eb me shok\u00ebt e mi ktheheshim p\u00ebr her\u00eb t par\u00eb n\u00eb qytetin e lindjes n\u00eb m\u00ebnyr\u00eb t\u00eb organizuar, p\u00ebr t\u00eb festuar Vitin e Ri pran\u00eb familjeve. Shkolla na siguroi nj\u00eb autobus, me t\u00eb cilin udh\u00ebtonim 39 veta t\u00eb vitit t\u00eb par\u00eb dhe t\u00eb dyt\u00eb. U<br \/>\nnis\u00ebm q\u00eb n\u00eb or\u00ebn 6.00 t\u00eb m\u00ebngjesit dhe gjat\u00eb gjith\u00eb rrug\u00ebs k\u00ebnduam k\u00ebng\u00eb nga m\u00eb t\u00eb ndryshmet.<br \/>\nNdiheshim krenar\u00eb dhe e mendonim veten ton\u00eb disi t\u00eb burr\u00ebruar n\u00eb ato momente q\u00eb po ktheheshim n\u00eb m\u00ebnyr\u00eb t\u00eb organizuar n\u00eb qytetin ton\u00eb t\u00eb lindjes. Shoferi na ndaloi n\u00eb qytetin e Beratit dhe na la n\u00eb dispozicion 30 minuta q\u00eb t\u00eb psonisnim ndonj\u00eb gj\u00eb p\u00ebr n\u00eb familjet tona, si portokaj dhe moll\u00eb etj. Berati \u00ebsht\u00eb nj\u00eb nga qytetet m\u00eb t\u00eb bukura t\u00eb vendit ton\u00eb dhe n\u00eb ato vite vuante shum\u00eb nga mungesa e ujit t\u00eb pijsh\u00ebm. L\u00ebngu yn\u00eb i preferuar q\u00eb shuante etjen ton\u00eb ishte nj\u00eb lloj pijeje q\u00eb em\u00ebrtohej aran\u00e7at\u00eb. N\u00eb Bogov\u00eb, kur zbrita, u takova me Izetin q\u00eb n\u00eb ato vite punonte n\u00eb qytetin e Poli\u00e7anit.<br \/>\nFilluam ti ngjiteshim malores dhe maret e shkurret e tjera m\u00eb jepnin nj\u00eb ndjesi aq t\u00eb thell\u00eb, sa vetja m\u00eb dukej si n\u00eb parajs\u00eb. Si pa dashje recitova vargjet e poetit ton\u00eb t\u00eb rilindjes, Naim Frash\u00ebrit:<br \/>\n&#8211; Ju bregore bukuroshe, e ju o lisat e gjat\u00eb, \u00e7uka, kodra, brinja, g\u00ebrxhe, q\u00eb ju kam nd\u00ebr mend dit\u00eb e nat\u00eb.<br \/>\n&#8211; T\u00eb ka marr\u00eb malli p\u00ebr vendlindjen? &#8211; m\u00eb pyeti v\u00ebllai.<br \/>\n&#8211; As q\u00eb b\u00ebhet fjal\u00eb, por sidomos m\u00eb ka marr\u00eb malli shum\u00eb p\u00ebr babin dhe noken. T\u00eb dy prind\u00ebrit e mi n\u00eb ato vite vuanin nga s\u00ebmundja dhe mendja ime p\u00ebr \u00e7do moment atje shkonte. Te ura e Sirak\u00ebs, posht\u00eb te mulliri i Ferr\u00ebs, u \u00e7lodh\u00ebm dhe, pasi pim\u00eb uj\u00eb t\u00eb ftoht\u00eb, ku un\u00eb ndjeva se po p\u00ebrjetoja nj\u00eb ndjesi me shum\u00eb emocione, uji i ftoht\u00eb ma leht\u00ebsoi shpirtin. Sa m\u00eb shum\u00eb i afroheshim sht\u00ebpis\u00eb, aq m\u00eb fort shtoheshin rrahjet e zemr\u00ebs. Un\u00eb isha nj\u00eb nga djemt\u00eb q\u00eb n\u00eb ato vite vazhdoja shkoll\u00ebn e mesme p\u00ebr m\u00ebsues. Para meje nga lagjja jon\u00eb, dy vjet m\u00eb par\u00eb kishte shkuar Bakiu i Tefikut n\u00eb normalen e Elbasanit. Zanati i m\u00ebsuesit n\u00eb ato vite ishte nj\u00eb nga zanatet m\u00eb t\u00eb privilegjuara dhe ndiheshim f\u00ebmij\u00ebt m\u00eb me fat q\u00eb na ishte dh\u00ebn\u00eb kjo mund\u00ebsi.<br \/>\nTe Guri i Klem\u00ebnit u shfaq\u00ebn para meje sht\u00ebpit\u00eb e lagjes sime q\u00eb ndodheshin n\u00eb krye t\u00eb fshatit. Ajri i ftoht\u00eb i malit t\u00eb Tomorit q\u00eb ledhatonte faqet e mia t\u00eb njoma, m\u00eb krijoi nj\u00eb ndjesi emocionesh t\u00eb forta. V\u00ebllai q\u00eb ndiqte reagimet e fytyr\u00ebs sime m\u00eb pyeti:<br \/>\n&#8211; H\u00eb, t\u00eb ka marr\u00eb malli shum\u00eb?<br \/>\n&#8211; Po, po, &#8211; iu p\u00ebrgjigja dhe nga syt\u00eb m\u00eb rr\u00ebshqit\u00ebn lot.<br \/>\nUn\u00eb doja q\u00eb ajo rrug\u00eb t\u00eb mbaronte sa m\u00eb shpejt dhe t\u00eb hidhesha n\u00eb krah\u00ebt e prind\u00ebrve t\u00eb mi, p\u00ebr t\u00eb cil\u00ebt m\u00eb kishte marr\u00eb malli aq shum\u00eb. M\u00eb n\u00eb fund u afruam n\u00eb Ndrisko, ku un\u00eb kisha mbaruar shkoll\u00ebn 8- vje\u00e7are. Ndjeva nj\u00eb keqardhje p\u00ebr shkoll\u00ebn ku kisha mbaruar m\u00ebsimet dhe ishte kthyer n\u00eb qend\u00ebr banimi p\u00ebr m\u00ebsuesit e shkoll\u00ebs.<br \/>\n&#8211; N\u00eb Breg t\u00eb Veliut, &#8211; m\u00eb thot\u00eb Izeti, &#8211; \u00ebsht\u00eb hapur shkolla e re q\u00eb nd\u00ebrtohej, kur ti u largove para shtatorit dhe tani m\u00ebsimi zhvillohet atje. Dhe ja, m\u00eb n\u00eb fund arrit\u00ebm n\u00eb lagjen time, te sht\u00ebpia e Tefikut, kasollja e Luanit, sht\u00ebpia e Luanit dhe m\u00eb n\u00eb fund para port\u00ebs s\u00ebsht\u00ebpis\u00eb sime, ku prind\u00ebrit e mi m\u00eb prisnin me padurim.<br \/>\nU takuam t\u00eb p\u00ebrmalluar dhe me lot g\u00ebzimi. Lot\u00ebt na rr\u00ebshqit\u00ebn n\u00eb faqe si pa dashje.<br \/>\nN\u00eb dark\u00eb dhoma e pritjes u mbush plot me v\u00ebllez\u00ebrit, kunatat dhe f\u00ebmij\u00ebt. Erdh\u00ebn edhe kush\u00ebrinjt\u00eb e mi, Njaziu dhe Sinani me grat\u00eb. Babai i mbajti p\u00ebr dark\u00eb dhe mbr\u00ebmja kaloi me k\u00ebng\u00eb e valle.<br \/>\nDarka e Vitit t\u00eb Ri do t\u00eb ishte nj\u00eb nga datat m\u00eb t\u00eb sh\u00ebnuara p\u00ebr mua. Babai m\u00eb mori af\u00ebr si gjithmon\u00eb dhe rreth zjarrit u ul\u00ebm t\u00eb gjith\u00eb, v\u00ebllez\u00ebr e f\u00ebmij\u00eb. Ai ishte kurioz dhe pyeste se si organizohej jeta n\u00eb konvikt dhe un\u00eb i tregoja p\u00ebr veprimtarit\u00eb q\u00eb zhvilloheshin n\u00eb shkoll\u00ebn ton\u00eb. T\u00eb gjith\u00eb v\u00ebllez\u00ebrit e mi m\u00eb shikonin me admirim dhe shikoja q\u00eb ndiheshin krenar\u00eb me mua q\u00eb kisha arritur m\u00eb n\u00eb fund t\u00eb vazhdoja shkoll\u00ebn e mesme p\u00ebr m\u00ebsues, gj\u00eb q\u00eb n\u00eb ato vite ishte di\u00e7ka e rrall\u00eb p\u00ebr fshatin ton\u00eb. Mbaj mend se v\u00ebllez\u00ebrit u m\u00ebnjanuan nga darka dhe Nokja deshi t\u00eb ngrinte tavolin\u00ebn. Babai kund\u00ebrshtoi dhe u tha: \u201cNa lini ne se do t\u00eb pim\u00eb nga nj\u00eb got\u00eb raki dhe do t\u00eb<br \/>\npresim sa t\u00eb vij\u00eb Viti i Ri\u201d. K\u00ebshtu q\u00eb un\u00eb dhe babai vazhduam t\u00eb pim\u00eb, deri sa erdhi Viti i Ri 1971\u2026.<br \/>\nVazhdon \u2026<br \/>\nRedaktoi dhe korrektoi<br \/>\nMuhamet Cenko<br \/>\nTiran\u00eb, m\u00eb 17.11.2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Bashkim Saliasi N\u00cb SHKOLL\u00cbN PEDAGOGJIKE FIER 28 gushti i vitit 1970 \u00ebsht\u00eb dita m\u00eb e bukur e jet\u00ebs sime. Jetoj me kujtimin e asaj dite dhe n\u00eb \u00e7do moment q\u00eb m\u00eb pyesin, kujtesa ime \u00ebsht\u00eb e gatshme t\u00eb riprodhoj\u00eb deri n\u00eb detaje momentin e nisjes p\u00ebr n\u00eb shkoll\u00ebn pedagogjike, n\u00eb rrethin e Fierit. U ngrita [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":3134,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-4362","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-opinione"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4362","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4362"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4362\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4363,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4362\/revisions\/4363"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3134"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4362"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4362"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/migjeni.se\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4362"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}