Migel Flor

Vargje Prikë

Iku një vit;
do të ikin edhe të tjerë.
Por dora që qëndis
nuk njeh kalendar ,
ajo njeh durim;- dhe tjerr.

Zemra vendoset mbi pëlhurë kohe,
aty ku ngjyrat nuk janë zbukurim,
por dëshmi;
aty ku gjilpëra
shpon harresën, -deri në kujtim.

Bota i ka humbur tantellat e saj,
azhurat e historisë janë grisur
nga nxitimi,
nga mungesa e kujtesës,
nga zhurma që s’di të ndalet,
-sii një sahat i kurdisur.

Nga duart e mia
formohet një prikë e pasur,
qilima ku shkelin të tjerët
pa e ditur
se ecin mbi vargje të plasur.

Fjalët thurren me frymë,
nyje që koha nuk i zhbën;
çdo plagë merr formë,
çdo dhimbje gjen rend,
çdo thyerje bëhet simetri,
gjen vënd.

Dhe ndoshta një ditë
do të pastrohen njollat:
vaji i jetës së përditshme
i derdhur pa kujdes
mbi qëndisje të braktisura nga kohërat.

Ato do të shfaqen
në ekspozita pa zë, pa jetë,
si shpirtra të përmbajtur
që nuk kërkuan vështrim,
por kuptim.të vërtetë.

Sepse arti nuk kërkon sy që shohin,
kërkon dorë që duron
dhe zemër që gjak rrjedh,
edhe kur vitet largohen,
nuk resht së qëndisuri.
Me gishta që nuk lodhen:
:Në vargje tantellë.

Migel Flor

Dowry of Verses

-Migel Flor

A year has gone;
others will go as well.
But the hand that embroiders
knows no calendar,
it knows patience,
and the slow art of spinning.

The heart is placed upon the fabric of time,
where colors are not ornament
but testimony;
where the needle
pierces forgetfulness,
all the way to memory.

The world has lost its lace,
the openwork of history torn
by haste,
by the absence of remembrance,
by a noise that does not know how to stop,
like a clock wound too tight.

From my hands
a rich dowry takes shape:
carpets others walk upon
without knowing
they tread on fractured verses.

Words are woven with breath,
knots time cannot undo;
every wound takes form,
every pain finds order,
every fracture becomes symmetry,
finds its place.

And perhaps one day
the stains will be cleansed:
the oil of everyday life
carelessly spilled
over embroideries abandoned by eras.

They will appear
in silent exhibitions, without life,
like restrained spirits
that never asked for a gaze,
but for true understanding.

Because art does not ask for eyes that see;
it asks for a hand that endures
and a heart that bleeds,
and even when years depart,
it does not stop embroidering,
with fingers that do not tire:
into lace-like verses.