Gladiola  Jorbus                                                       Biseda që nuk mbaron kurrë Ai ishte fotograf me profesion, por në thelb ishte dëshmitar i botës. Kishte fotografuar në savanë, mes dritës së ashpër dhe heshtjes së pafund, në zona të ndryshme klimatike ku natyra ndryshonte fytyrë si një njeri i lodhur, dhe në luftë, aty ku

Viron KONA Të gjithë derrat një turi kanë! -tregim- Në atë klinikë të huaj ai u prit ngrohtë dhe, ajo që ishte më kryesorja, nga personeli mjekësor u trajtua me seriozitet dhe me përkushtim të plotë. Gjithçka kishte përfunduar me ndërhyrjen kirurgjikale, e cila doli e suksesshme dhe pa probleme të mëtejshme. Gjatë kohës së qëndrimit thuajse tre mujorë, ai

Kumrie Avdyl Shala KE SE HA LUFTA, E HA PAQA (Ngjarje e vërtetë – rrëfim për heroinën e heshtur “Era”) Në një fshat të vogël dardan, ku çdo gur mban kujtime lufte, jeton një grua që e thërrasin “Era”. Jo më kot e ka atë emër — sepse ashtu ka qenë gjithmonë: e lehtë si fryma, por e fortë si

Fatmir Terziu Bukuroshja Tregim “Hiqe.” Zëri i mprehtë u përplas në dhomën e lartë, ku drita hynte e zbehtë nga dritarja e madhe me perde të rënda. Figura e hollë në prag, me një kapele të vjetër cilindrike dhe një pallto të gjatë që i varej si kujtim i dikujt tjetër, u ndal. “Nuk po tregohesha pa respekt,” tha vajza

Nga Gladiola Jorbus Dashuri në distancë Kur Arseni u zhvendos në Pragë, e imagjinonte qytetin si në fotografitë që kishte parë: ura të vjetra që shtriheshin mbi lumin Vltava si krahë të hapura, rrugë me kalldrëm, ndërtesa me çati të kuqe. Pamje magjepsësese që të linin pa frymë. Por realiteti ishte më i thellë se kaq. Praga ishte një qytet

Nga Gladiola Jorbus Kur kalon pranë meje A.R. kishte vetëm tre muaj që punonte në departamentin e ri. E qetë, e sjellshme, me një humor të hollë, që shpesh e fshihte pas buzëqeshjeve. Nuk fliste shumë, por kur fliste, njerëzit e dëgjonin. Kishte atë lloj pranie që nuk bërtet për vëmendje, por e merr pa kuptuar. M.K. ishte prej vitesh

Gladiola Jorbus Tregim Gacat e heshtjes A.G. kishte ardhur në atë qytet për një konferencë triditore. E mbetur e ve prej pesë vitesh, një grua me një qetësi olimpike, si një liqen në dukje i shtruar, brenda të cilit vlonin rryma të padukshme: kujtime, humbje, dëshira të pathëna dhe një forcë që vetëm një sy i kujdesshëm mund ta spikaste.

RRËFIME TË NGROHTA DHE REALISTE Nga Viron Kona Kam shkruar edhe më parë për  shkrimtarin Bashkim Saliasi, për romanin e tij “Ne ishim pesë shokë”, për monografinë “Dobrusha”, për librin për fëmijë “Pse gjyshi i lexon librat e mi?” e libra të tjerë, teksa po ndalem kësaj here në skicat dhe tregimet që ky autor përcjellë te lexuesi nëpërmjet këtij

Fatmir Terziu Hija e një valleje Tregim Ai ecte pranë Teatrit „Skampa“ me hapa të lehtë. Ecte, dhe nuk dëshironte të trazojë as gurët e rrugës. Nata ishte e ftohtë. Ishte një errësirë jo armiqësore. Errësira mbante mbi vete një qetësi aristokratike. Qepte mbi telajo një heshtje që dukej sikur e njihte prej kohësh. Llambat e rrugës ndriçonin dobët. Fashiteshin

Fatmir Terziu                                                                             Dashuria                                      

Fatmir Terziu Kuvend Tregim Pse ai mblodhi frutat e hedhura, të paktën në fillim askush nuk e kuptoi. I priste pranë koshit të plehrave me një kujdes të pashpjegueshëm. I mblidhte me kujdes, si të ishin dhurata të rralla që rrezikonin të shkeleshin nga këmbë të padurueshme. I zgjidhte pa fjalë. Pa dëshmitarë. Pastaj i fuste menjëherë në bodrumin ku

Elvira Zeneli Bujaria është e bukur Të gjithë nxënësit ishin në oborr gjatë pushimit të madh. Arti, Sonila, Rea, Agroni dhe Besmiri po diskutonin për ditëlindjet e tyre, me kë do t’i festonin dhe ku do të shkonin. — Prisni njëherë, sepse pasnesër e kam unë ditëlindjen — u hodh e foli Arti. — Po mirë, more Arti — i

Nga Petrit Malushi „Gjinia e emrit ?!“ Ra zilja. Filloi ora e tretë. Kisha mësim me klasën 11-A. Me regjistër në dorë dola nga salla e mësuesve, që ndodhej në katin e parë të ndërtesës trekatëshe. Hyra në klasë. Përshëndeta. U ula në katedër. Fillova apelin. Kontrollova detyrat e shtëpisë. Pyeta tre-katër nxënës për kontroll të përgjithshëm. Dy të tjerë

ZEF DODA PIKA LOTI SHËN MËHILLI I PËRGJAKUR Dukej se qe Shën Mëhilli i fundit në vitin 1946, kur partia ende nuk ua kishte ndaluar zyrtarisht me i lut festat fetare. Ishte shpejt për t’u nxituar në këtë pikë delikate, gjersa të piqeshin kushtet e kësaj lufte ideologjike. Në të gjithë zonën e Nikaj-Mërturit prej 12 fshatrash qenë krye adetet

Petra Bauman Sllovenia Manifest za lepotice Začnimo pri koncu. Najlepša lepa ženska je … … mrtva ženska. Globoka sreča se skoti skozi polne trebuhe pogoltnjenega sovraštva nesrečnih, ki verjamejo v svojo pravico do tujih solz in krikov kot vernik v vnebovzetje, in njihove solze so vesela glasba, nikomur slišna, dolgo čuvana voda iz njihovih suhih potokov. Najboljša lepa ženska je