Gladiola Jorbus Kuror’ e hënës në dritare Kuror’ e hënës në dritare, më fton të shkoj, të rend pas saj. Por unë, e trembur nga e panjohura, bie të fle e nis të qaj. Qaj për ata që vuajnë, për ato zemra që drithërojnë. Qaj për lulet e thara, për fëmijët që nuk jetojnë. Dhe hëna erdhi, pranë m’ u

Valbona R.Hadri Vetëm sonte Pije një kafe edhe me fantazmën time, i tha dielli hënës në perëndimin e tij. Në qiellin e verës vezullonin ca yje, dhe bota kishte rënë në qetësi. Në kopshtet e freskëta shushurinte ujvara, me flokë të argjendtë si një vajzë. Mua, befas, më erdhën ca mendime të bardha, dhe kujtimet më rrethuan sakaq. Sa herë

Nga Petrit Malushi Testamenti i luanit Doli fjala: “Luani mbret, S’ndihet mirë me shëndet. Është ligur, tretur, pikur, Ylli tij është në të fikur!…” Ujk e dhelpër pa vonesë Bënë njoftim sa ra mëngjes: “Për kurorën rreth flori Kërkohet kandidat i ri”. Por, dëgjoni luanin ç’thotë : „Kur të iki nga kjo botë Te koka, sipër mbi varr Kurorën t’ma

Emine S. HOTI, Norvegji Për atdhe jemi betuar Atdheu është i shenjtë, është amanet, ne jemi bashkë si në kohën e Kastriotit, kemi dhënë besën askush dot s`na thyen, atdheu është i shqiptarëve, edhe i zotit. Populli dhe të rinjtë – shqipe në fluturim, për atdheun të gjithë brezat sakrifikojnë, çdo pëllëmbë atdheu, amanet mbi amanet, bëhemi barrikadë, asnjë copëtim

Jana Tafilaj SHPIRTI JO NUK PLAKET KURRË Sado mosha të na rritet, shpirti,jo,nuk plaket kurrë. Fillojnë e zihen në fshehtësi, plak je ti, unë djalë i ri . Ne të dy,bashkë jetojmë, në të mirë e vështirësi, Më thuaj,o shpirt, më thuaj, kujtohu kur ishim të rinj. Jam mbushur plot me thinja, ti akoma dukesh i ri. Si dy shokë

Nga Petrit Malushi Fllad maji Çelen luledelet, shtohen e harlisen, Ta rrëmben vështrimin lulja e lofatës. Blire e dafina, mështekna buisen… Lagen e vaditen prej vesës së natës. Karafili i kuq ndër ballkone varet, Duket sikur qeshin vjollca e zambakë. Për lulet kujdes tregojnë lulishtaret, Trëndafilat ndezin petalet me flakë. Në foleza kthehen prapë dallëndyshet, Duke cicëruar sillen e lodrojnë.

Viron KONA Biblibli i gjuhës sonë Naim Frashëri (25 maj 1846 – 20 tetor 1900) Jam shqiptar dhe s’të harroj Naim, kombi të bekoi, stërnip të Skënderbeut, me vargjet ti frymëzove, rilindjen e mëmëdheut. Lartësove emrin shqiptar, vlerat edhe madhështinë, gjithë popullit i kujtove, heronjtë dhe lashtësinë. Për çdo bukuri të kombit, zgjove mall dhe krenari, the: “i pari është

Elvira Zeneli Gonxhja që S’u Çel Kurrë Në këtë mbrëmje të vonë maji m’u shfaqe përsëri, Si dikur — me buzëqeshjen e kthjellët si dritë hëne. Hapa buzët të të flisja… por zëri m’u tret në heshtje, Se dikur, pa e kuptuar, në zemrën tënde kisha mbjellë gurë e dhimbje. Si flutur pranvere me hapa të lehtë më kalove pranë,

Emine S. HOTI RRËNJËT Jemi një popull shqiponjash, rrënjë e lashta i kemi ilire, u kemi qëndruar rrebesheve, me trimëri e qëndrese heroike. Të parët tanë kanë sakrifikuar, edhe brezi ynë sakrifikoi, kështu populli ynë në breza, rrënjët më shumë i forcoi. Nga të parët ilirë kemi gjuhën, kulturën, unitetin dhe traditat, ato depërtojnë në popuj, siç depërton në errësirë

Migel Flor Galeri Galerí e jetës t’lanë vetem murgjit e ikën në faj nëpër korridore t’kohës. Në mure varen ftyra t’harrueme qeshje t’ngrirta n’korniza t’plasarituna e çdo shikim t’ kthen mbas si me t’pyet: “ku e humbe vetin”? Unë rri mes tyne si vizitore a si kujtim. E vetmja që s’dita me ik kur drita u fik n’fund t’sallës. Murgjit

Mirushe H.Musa Në shtratin e Vargjeve Sa herë shpalos kujtimet kohërave të vjetra, Hëna bie në gjumë, më lë nga një sekret. Zemra në kraharor dridhet si kitarë pa tela. Në kornizën e fotografisë ti nis e buzëqesh. Mbremjeve, kur qyteti fle, bie në qetësi, Shiu përkëdhel hapat që bashkë i lamë. Koha më kthen mbrapa në atë vallëzim je

Elvira Zeneli Frymë për të Dy Një mal me vargje shkruaj për ty, për kujtimet që treten në harresë, për qerpikët që dridhen lehtë mbi sy, kur puthja jonë zgjon çdo mëngjes. Më fal buzët, ku puthja merr zjarr, të ndizet flakë në shpirtin tim, të humbas në puthjen e parë, dhe koha të ndalet në një vështrim. Në zemrën

TAKOVA ROBERT GORON Albert HABAZAJ Në Skelë përhumbur ecja, si i pa orientuar Një zë më foli në emër, si kumbim Joni, Ky zë në kujtesë me diell qe regjistruar, Me diellin e 40 viteve që s'ishim parë më foli. Sikur 40 ëngjëj m'u ulën mbi supet e rëna Më falën hoje të ëmbla nga shpirti i pastër, Nga gurrat

Gladiola Jorbus Diell që kafshon Ti je një diell që kafshon. Një vorbull drite, që si thikë të shtrihet, mbi mornicat e trupit. Në qiellin tënd nuk ka mëngjese. Ka veç mesdita të ngrira, ku fjollat nuk shkrijnë mbi lëkurë, por mbeten pas… si gjurmë të bardha, të heshtura. Ti ke lindur nga shkëmbi, jo nga zjarri. Je një dritë

  Gabriela Mujaj SKÅDESPELAREN Hen kallades till rätten för att vittna i fallet.   Hen lade handen på hjärtat och sa att skådespeleri var hans stora sanning och att som Guds hus hade hen teatern.   Klockan 15:00 avkunnade två kråkor och ett korp för sin dom.   De översatte sitt kraxande till en broschyr och delade ut den på