Emine S. HOTI RRËNJËT Jemi një popull shqiponjash, rrënjë e lashta i kemi ilire, u kemi qëndruar rrebesheve, me trimëri e qëndrese heroike. Të parët tanë kanë sakrifikuar, edhe brezi ynë sakrifikoi, kështu populli ynë në breza, rrënjët më shumë i forcoi. Nga të parët ilirë kemi gjuhën, kulturën, unitetin dhe traditat, ato depërtojnë në popuj, siç depërton në errësirë

Migel Flor Galeri Galerí e jetës t’lanë vetem murgjit e ikën në faj nëpër korridore t’kohës. Në mure varen ftyra t’harrueme qeshje t’ngrirta n’korniza t’plasarituna e çdo shikim t’ kthen mbas si me t’pyet: “ku e humbe vetin”? Unë rri mes tyne si vizitore a si kujtim. E vetmja që s’dita me ik kur drita u fik n’fund t’sallës. Murgjit

Mirushe H.Musa Në shtratin e Vargjeve Sa herë shpalos kujtimet kohërave të vjetra, Hëna bie në gjumë, më lë nga një sekret. Zemra në kraharor dridhet si kitarë pa tela. Në kornizën e fotografisë ti nis e buzëqesh. Mbremjeve, kur qyteti fle, bie në qetësi, Shiu përkëdhel hapat që bashkë i lamë. Koha më kthen mbrapa në atë vallëzim je

Elvira Zeneli Frymë për të Dy Një mal me vargje shkruaj për ty, për kujtimet që treten në harresë, për qerpikët që dridhen lehtë mbi sy, kur puthja jonë zgjon çdo mëngjes. Më fal buzët, ku puthja merr zjarr, të ndizet flakë në shpirtin tim, të humbas në puthjen e parë, dhe koha të ndalet në një vështrim. Në zemrën

TAKOVA ROBERT GORON Albert HABAZAJ Në Skelë përhumbur ecja, si i pa orientuar Një zë më foli në emër, si kumbim Joni, Ky zë në kujtesë me diell qe regjistruar, Me diellin e 40 viteve që s'ishim parë më foli. Sikur 40 ëngjëj m'u ulën mbi supet e rëna Më falën hoje të ëmbla nga shpirti i pastër, Nga gurrat

Gladiola Jorbus Diell që kafshon Ti je një diell që kafshon. Një vorbull drite, që si thikë të shtrihet, mbi mornicat e trupit. Në qiellin tënd nuk ka mëngjese. Ka veç mesdita të ngrira, ku fjollat nuk shkrijnë mbi lëkurë, por mbeten pas… si gjurmë të bardha, të heshtura. Ti ke lindur nga shkëmbi, jo nga zjarri. Je një dritë

  Gabriela Mujaj SKÅDESPELAREN Hen kallades till rätten för att vittna i fallet.   Hen lade handen på hjärtat och sa att skådespeleri var hans stora sanning och att som Guds hus hade hen teatern.   Klockan 15:00 avkunnade två kråkor och ett korp för sin dom.   De översatte sitt kraxande till en broschyr och delade ut den på

XHEMIL DUKA DHE MANDOLINA E LIRISË Albert HABAZAJ Rrëzë maleve të larta të Lumit të Vlorës Pushka dhe pena binjake kanë qenë, Dhe bijtë e Vranishtit si zogjtë e shqiponjës Emër me firmë në histori kanë lënë. Nga Gurra e Vranishtit e kthjellët, e kulluar Janë lartuar bredha të blertë, të bukur, Një nga ata edhe Mësuesi i Merituar Me

Emine S. HOTI, Norvegji TROJET TONA Të gjitha trojet tona kanë një Atdhe, janë shqiptarë, shqiptarë brez pas brezi, gjak ilir, ndaj me lashtësinë ndihemi krenarë.   Që kur lindi kjo tokë e ky diell, jemi popull autoktonë i qëmotit, shqiptarë, pasardhës të ilirëve, gjak i pastër i Teutës dhe Kastriotit.   Trojet dhe qielli vend i shqiponjave, nëpër male dhe

Albert HABAZAJ I shkreti zog… Nuk është aq e bukur sa duket dëbora, Nuk është aq e pafajshme sa na thonë, Ta dini: ajo është katile e tmerrshme, Ta dini: një zog i vogël dha shpirt në borë!… Nuk fluturoi më dot në qiell me shokë, Vocërraku kishte rënë në mes të rrugës, I kishte ngrirë zemra simbolit të lirisë,

Kumrie Shala TË LODHI FJALA Të kanë lodhur sfidat e jetës, fjalët e shkruara, apo ato fjalë të thëna pa shkrim? Cilat janë ato fjalë që të kanë rënduar? Edhe mbi heshtjen ke vënë një gur, je mbyllur si në vrimën e hardhucës. Aq shumë të kanë lodhur fjalët e shkruara, që edhe të vërtetat po i shkel. Pse hesht?

Elvira Zeneli Puthja Një puthje e lehtë si era e hënës mbi det të qetë, rrjedh si dritë e argjendtë që ngjitet mbi male yjore, prek shpirtin pa zë, si një reflektim i qiellit në pasqyrën e kohës, dhe zgjon ndjenja të fshehura si galaktika të harruara. Në atë çast, koha shpërbëhet si rërë në duar, bota shkrin në mjegull,

           Emine S. HOTI MOLLËT E BAHÇES SIME Vjel mollët e bahçes sime një e nga një unë ato i vjelë, kujtoj mollët e vendlindjes sime, në Drenicën e bukur plot me diell.   Janë edhe këto mollë të mira, të ëmbla dhe majhoshe janë, i pëlqejnë fëmijët dhe të rriturit, flladet i ëmbëlsojnë e shije kanë.   Edhe

Gladiola Jorbus Quo vadis, mundus? Nëpër harta, qytetet janë shndërruar në shënjestra. Era sjell lajme pluhuri e zjarri. Ku po shkon, o botë, me kaq plagë mbi supe me kaq dhembje në zemër? Fëmijët duan të lozin me ëndrra, në rrugët e lakuara si pikëpyetje. Njerëzit ecin si hije të lodhura, duke mbajtur shpresën në xhepa të grisur. Kur do

Gjelina Maçi Keçi GRUA , MOS QOFSH GJETHE VJESHTE ! Si mund të ngresh dorë mbi një grua Kur në krah të saj ti u bëre burrë? Sa here në jetë i the e të tha “Të dua “ Sikur ke në vend të zemrës vetëm një gur . Si mund të vritet ajo që jetë fal në përjetësi? Është