Jana Witthed Zhduket Dielli i shtatorit ngroh luginën e gjatë në tokën e samëve, pranë vau të ftohtë, ripërtypin të kënaqur disa drerë në pyllin e mështeknave. Një gushëkuq këndon nga kënetat një shteg i ngushtë përshkon heshtjen e kohës së ngrirë, mes ngjyrave flakëruese të bimësisë së ulët. Majat e maleve, të bardha e gri, zhduken nëpër re. Pas

Sebahate Xhema Brenda guacës Heshtja më rriti në thellësi ku ëndrrat flinin pa zë, pa fuqi atëherë kur nata s’kishte fund flija e mbështjellë me heshtjen që m’përkund. Aty u rrita në thellësi ku ëndrrat flinin pa zë, pa fuqi Vite të tëra qëndrova në heshtje pa parë një rreze drite pa njohur mëngjeset. Por, një ditë, mes errësirës së

Emine S. HOTI, Norvegji Gjithnjë të bashkuar Gjatë historisë sonë të lashtë, armiqve vendin u kemi treguar, të bashkuar për flamur dhe liri, pushtuesve s`u jemi nënshtruar. Populli ynë ka përvoja jetësore, ai e di se “ujku” mjegull kërkon, me përçarje, fuqi edhe dinakëri, armiku godet unitetin tonë. Si komb gjithnjë lulëzojmë, kur jemi të bashkuar dhe të lirë, botës

Emine S. HOTI Norvegji Si mund të harrohen ato mizori ! Bota dhe drejtësia duhet të dënojnë kriminelët e vërtetë serbë, që kryen krime gjakatare mbi popullin paqedashës të Kosovës (Dardanisë). Gjenocidi dhe krimet serbe, tronditën atëherë popujt e botës, si mund të harrohen ato mizori, të kryera në zemër të Evropës!? Ata masakruan popullin dardan, vranë mijëra gra, pleq

Elvira Zeneli NË KRAHËT E TU, O ERË VJESHTE Në krahët e tu më merr, o erë vjeshte, mbi male, mbi liqene, mbi dete, le të përplasen dallgët në stuhi, unë forcën dhe vullnetin i mbaj në gji. Në thellësi të shpirtit, në thellësi të zemrës, kam një zjarr që s’e shuan asnjë erë e jetës, e pamposhtur nga vuajtja,

Valbona R. Hadri Shqipja nuk prangoset Ti, populli im, që mbi vuajtje e dhimbje ruajte themelet e qëndresës, u dëshmove të gjithëve se ne jemi Shqipe, bij të një toke që nuk e harroi kurrë lirinë. Shqiponja nuk është për kafaz, as për qiell të huaj; ajo do të fluturojë e lirë mbi trojet e veta, me krahë të hapur

Gladiola Jorbus Kuror’ e hënës në dritare Kuror’ e hënës në dritare, më fton të shkoj, të rend pas saj. Por unë, e trembur nga e panjohura, bie të fle e nis të qaj. Qaj për ata që vuajnë, për ato zemra që drithërojnë. Qaj për lulet e thara, për fëmijët që nuk jetojnë. Dhe hëna erdhi, pranë m’ u

Valbona R.Hadri Vetëm sonte Pije një kafe edhe me fantazmën time, i tha dielli hënës në perëndimin e tij. Në qiellin e verës vezullonin ca yje, dhe bota kishte rënë në qetësi. Në kopshtet e freskëta shushurinte ujvara, me flokë të argjendtë si një vajzë. Mua, befas, më erdhën ca mendime të bardha, dhe kujtimet më rrethuan sakaq. Sa herë

Nga Petrit Malushi Testamenti i luanit Doli fjala: “Luani mbret, S’ndihet mirë me shëndet. Është ligur, tretur, pikur, Ylli tij është në të fikur!…” Ujk e dhelpër pa vonesë Bënë njoftim sa ra mëngjes: “Për kurorën rreth flori Kërkohet kandidat i ri”. Por, dëgjoni luanin ç’thotë : „Kur të iki nga kjo botë Te koka, sipër mbi varr Kurorën t’ma

Emine S. HOTI, Norvegji Për atdhe jemi betuar Atdheu është i shenjtë, është amanet, ne jemi bashkë si në kohën e Kastriotit, kemi dhënë besën askush dot s`na thyen, atdheu është i shqiptarëve, edhe i zotit. Populli dhe të rinjtë – shqipe në fluturim, për atdheun të gjithë brezat sakrifikojnë, çdo pëllëmbë atdheu, amanet mbi amanet, bëhemi barrikadë, asnjë copëtim

Jana Tafilaj SHPIRTI JO NUK PLAKET KURRË Sado mosha të na rritet, shpirti,jo,nuk plaket kurrë. Fillojnë e zihen në fshehtësi, plak je ti, unë djalë i ri . Ne të dy,bashkë jetojmë, në të mirë e vështirësi, Më thuaj,o shpirt, më thuaj, kujtohu kur ishim të rinj. Jam mbushur plot me thinja, ti akoma dukesh i ri. Si dy shokë

Nga Petrit Malushi Fllad maji Çelen luledelet, shtohen e harlisen, Ta rrëmben vështrimin lulja e lofatës. Blire e dafina, mështekna buisen… Lagen e vaditen prej vesës së natës. Karafili i kuq ndër ballkone varet, Duket sikur qeshin vjollca e zambakë. Për lulet kujdes tregojnë lulishtaret, Trëndafilat ndezin petalet me flakë. Në foleza kthehen prapë dallëndyshet, Duke cicëruar sillen e lodrojnë.

Viron KONA Biblibli i gjuhës sonë Naim Frashëri (25 maj 1846 – 20 tetor 1900) Jam shqiptar dhe s’të harroj Naim, kombi të bekoi, stërnip të Skënderbeut, me vargjet ti frymëzove, rilindjen e mëmëdheut. Lartësove emrin shqiptar, vlerat edhe madhështinë, gjithë popullit i kujtove, heronjtë dhe lashtësinë. Për çdo bukuri të kombit, zgjove mall dhe krenari, the: “i pari është

Elvira Zeneli Gonxhja që S’u Çel Kurrë Në këtë mbrëmje të vonë maji m’u shfaqe përsëri, Si dikur — me buzëqeshjen e kthjellët si dritë hëne. Hapa buzët të të flisja… por zëri m’u tret në heshtje, Se dikur, pa e kuptuar, në zemrën tënde kisha mbjellë gurë e dhimbje. Si flutur pranvere me hapa të lehtë më kalove pranë,

Emine S. HOTI RRËNJËT Jemi një popull shqiponjash, rrënjë e lashta i kemi ilire, u kemi qëndruar rrebesheve, me trimëri e qëndrese heroike. Të parët tanë kanë sakrifikuar, edhe brezi ynë sakrifikoi, kështu populli ynë në breza, rrënjët më shumë i forcoi. Nga të parët ilirë kemi gjuhën, kulturën, unitetin dhe traditat, ato depërtojnë në popuj, siç depërton në errësirë