Fatmir Terziu
ÇAJNIK NË SELANIK
Mot të shkuar larg dhéut amë në Selanik,
Gjyshi im kishte blerë me flori një çajnik.
Gjyshja e mbante prej syve të saj mjaft larg,
ndërsa e shihte, ‘shuk’ i mblidhej në bark.
Vinte Gjyshi, dhe ajo e rinxirrte mbi oxhak,
buzëqeshja e dielltë menjëherë merrte flakë.
Mbi çajnik ishte pikturuar me shumë merak
me një pergamenë përrallore, një vajzë.
Dukej sikur menjëherë dëgjohej një këngë
nga gryka e lëmuar ku çajniku derdhte lëng.
Në barkun e çajnikut dy majëza binin në sy,
e Gjyshja mendonte se Gjyshi përhumbej aty.
Një natë kur hëna e verdhë u struk mbi mal,
Gjyshja drodhi duart dhe e hodhi në mangall.
Gjyshi u ngrit menjëherë dhe futi duart në zjarr,
Grua, këtë mëkat kurë s’kam për të ta falë!
E loti i zbriti me furi mbi rrudhat e fryra venoze,
u ul Gjyshja në gjunjë kërkoi falje krejt nervoze.
Gjyshi iu afrua dhe i pëshpëriti pa fjalë pompoze:
e di moj grua pse e bëre, je bërë shumë xheloze (!)
Jeta ime, e gjysëmshekullt, shumë mirë të kuptoj,
por atë ‘shtrigë’ mbi atë çajnik dua ta harroj.
Qëkur hyri ai çajnik në këtë shtëpi midis nesh,
mustaqet e tua janë fryrë shumë, deng me lesh.
Gjyshi gati ngriu, mjekrra iu zbardh krejt fare,
sytë me tymin e mangallit bënin një lloj gare.
Atë çajnik e porosita vetë se aty ishe ti moj grua,
ishte nga ajo fotografia jote, që e mbaja me mua.
Ai që e pikturoi ishte një artist me emër të madh,
kur ia nxorra nga brezi im, ai vetë u vu në hall.
Po unë i qëndrova mbi kokë për disa javë,
kur e mbaroi ai, unë isha bërë një mur i bardhë.
Sa dëgjoi këto fjalë, Gjyshja u mblodh një pikë,
zhyti duart në mangall dhe e nxorri atë çajnik.
E mori pastaj dhe më pas në atë orë të vonë,
nga ana tjetër e murit u dëgjua një britmë jehonë.
