Jasmin Sfiligoj

Kujtesë ne gur

Trëndafila pa aromë, shpirtra artificialë
Qirinj të kuq me shkëlqim të shkurtër
Kič i lirë që zbukuron trishtimin
Heshtje e vdekur pa fillim e pa fund.

Në pllakë një epitaf për jetën e dikurshme
Kujtim i disa ditëve joreale
Një emër i zbehur në një kryq druri
Një buzëqeshje në fotografi si balsam për plagët.

Tani që e kemi humbur njëri-tjetrin
Dhe atë prekje që mungon me dhimbje
Në ajër ende pezullon një pyetje:
A është kjo gjithçka që na ka mbetur?

Sjeta u kamenu

Bezmirisne ruže umjetne duše
Crvene svijeće kratkoga sjaja
Jeftini kič koji dekorira tugu
Mrtva tišina bez početka i kraja

Na ploči epitaf bivšem životu
Spomen na neke nestvarne dane
Izblijedjelo ime na drvenom križu
Osmijeh na slici kao melem za rane

Sad kad smo jedno drugo izgubili
I onaj dodir koji bolno nedostaje
U zraku još lebdi jedno pitanje
Zar je to sve što nam preostaje