Elvira Zeneli

Puthja

Një puthje e lehtë si era e hënës mbi det të qetë,
rrjedh si dritë e argjendtë që ngjitet mbi male yjore,
prek shpirtin pa zë, si një reflektim i qiellit në pasqyrën e kohës,
dhe zgjon ndjenja të fshehura si galaktika të harruara.

Në atë çast, koha shpërbëhet si rërë në duar,
bota shkrin në mjegull,
mbetet vetëm një vëzhgim i pafund i heshtjes,
që flet më thellë se çdo rrufe qiellore.

Është zjarr i brendshëm që nuk digjet,
një meteor që ndriçon heshtjen e shpirtit,
një kujtim që fluturon mbi lumenjtë e ëndrrave,
si aurora që pikturon qiellin me ngjyrat e pafund.

Në atë puthje gjej universin tim të fshehur,
ku zemra rreh në ritmin e galaksive,
një dashuri që s’njeh kufij,
por udhëton përtej hënave, yjeve dhe kohës,
dhe jeton si dritë nëpër dimrin e përjetshëm.

Çdo frymë e tij është një vrimë e zezë që mbart dritë,
një melodramë kozmike që lidh shpirtin me pafundësinë,
një puthje që shndërrohet në nebula,
dhe rritet si qielli që lind mbi horizontin e një ëndrre.