Merita Kuci

Une Femija dhe Qyteti

Durresi,
Po, po Durresi, qyteti im,
E kishte nje te tille,
Nje shatervan ku banoret çdo mbremje,
Qark i mblidheshin, te rritur e femije,
Diku aty hedhur ndonje monedhe a kujtim,
Per dike takime dashurie, malli apo kryqezim,
Ku netet takonin Antiken ne Amfiteatrin magjik,
Fryme Gladiatoresh a Bukuroshen e Durresit si vegim,
Diku ecje te gjata drejte detit blu,
Si lirika te shpirtit me kodren plot nur,
Atehere, turiste ishin tanet kusherinj,
Qe enderronin Durresin me zemer e miresi,
Qe ia perpinin dallget plot miqesi,
Dhe yjet i zbritnin me drite e dliresi.

E vrane, e zbardhen, e thinjen at’ premtim,
Keto pllaka te bardha qe mbuluan kaq pendim,
Sa histori jete derguan ne korrnize,
Dhe ne emra moderne Portin mijra vjeçare,
Lane si nje rige( vije).

Sa na nem qyteti,
Qe e lame pa far, pa mol, sirena, Fershellima treni, pa shpetim,
Duar djallezore zgjatur pa mbarim,
Te tjera endrra, te tjera mite ngreme ne delirim,
Por une bija e tij,
Lotin e kripur te feminise ruaj,
Dite me dite!
Te pershendes
Po pergatis vell e ri
Them ta titulloj
Veç me Detin me mallko!!