Elvira Zeneli Një varg Një zë, një fllad më vjen nga larg, Puhizë e ëmbël sonte më ndjell, Marr penën që të hedh një varg, Ky varg i rrallë përjetë do ngelë. Një varg si rreze që më afrohet, E hedh të nxehtë përmbi fletë, Fleta me petale zbukurohet, Një varg shkrepëtime që zbret nga retë. Dhe pushon ëmbël vargu

Bashkim Saliasi DODONA Rrëzë Tomorit në Vitalen me uji lajthie Dodonën ushqen. Në Shkall të madhe Kalaja u ndërtua Port për Tomorin Zotat qëndrojnë la. Kalaja Dodona Simbol historie Populli këndon Krahina Nahije. Sipër në Vitalen Burime, uji lajthie perënditë pushojnë Posht nënë hije. Çuka e Tomorit Dodonën ruan Osumi përshëndet Beratin ka pranë…

Fatmir Terziu ÇAJNIK NË SELANIK Mot të shkuar larg dhéut amë në Selanik, Gjyshi im kishte blerë me flori një çajnik. Gjyshja e mbante prej syve të saj mjaft larg, ndërsa e shihte, ‘shuk’ i mblidhej në bark. Vinte Gjyshi, dhe ajo e rinxirrte mbi oxhak, buzëqeshja e dielltë menjëherë merrte flakë. Mbi çajnik ishte pikturuar me shumë merak me

Emine S.HOTI 17 SHKURT 2008 17 Shkurtin festoj dhe unë mërgimtarja, që jetoj prej vitesh në trojet e Norvegjisë, përshëndes nga larg atdheun tim të dashur, për ditën e madhe të lirisë e pavarësisë! Përfytyroj betejat heroike të luftës çlirimtare, përfytyroj sakrificat e popullit trim e atdhetar, lumenj gjaku përshkojnë trojet tona dardane, me ato është shkruar historia e kombit

Elvira Zeneli Vendlindja ime Vendlindja ime je ti jo si tokë, por si zemër që rreh nën këmbët e mia. Në çdo hap ndiej frymën tënde, në çdo erë dëgjoj zërin tënd, dhe kur mbyll sytë, më përqafon aroma jote si duar nëne që nuk plaken kurrë. Më fale librat si dritë, por më more pafajësinë si çmim. Më mësove

Migel Flor Besim mbi frikë Brinjake? Po kocka nuk rritet pa gjak, as shpirti pa një plagë që koha nuk e mbyll. Barkushe dua të bëhem, jo për të fshehur dhimbjen, por për ta rritur si fryt në errësirë. Dua të të mbaj nën brinjë, aty ku fryma ndalet për një çast dhe mendimi hesht nga frika se mos thyhet.

Brixhilda Dede SIMBIOZË Shpirtin e quaj të marrosur kur më vjen si fllad nga largësi, më mbështjell lënë gjurmët e gishtave drithërues deri rrënqethje, mbi lëkurë të brishtë. Herë vjen si tufan, përpirë brenda vetes me një diell të fshehur që të pushton kraharorin. Dora jote ndihet kudo jam. Ajo udhëton në ç’ do hap mbajtur kutisë së kujtesës mendimet

Kumrie Avdyl Shala RRËNJË, FIS, PLIS E LIS Këto poezi ua dedikoj trungut, fisit e plisit, rrënjëve që më mbajtën të fortë. Më dhanë identitet, kulturë, karakter, guxim, më mësuan buzëqeshjen e ëmbël, dashurinë e pastër, të mos mashtroj, të mos tradhtoj, të jem humane, liridashëse, njerëzore. E ata ishin prindërit e mi, hijet që qëndruan nën diellin tim, zemrat

Migel Flor Plagët Plagët janë hartat e trupit dhe të trurit, të vizatuara me thikë dhe me heshtje. Dregëza të vjetra kullojnë ende, gjak që “kruhet” sa herë kujtimi zgjohet natën. Shenja të qepura keq, pa anestezi, të mbështjella me gënjeshtrën se “kalon”. Arnime të shpejta mbi mish e mbi shpirt, që çahen sërish nga një fjalë e vetme. Plagët

Gladiola Jorbus Plagët e mia Eci dorë për dore, me plagët e mia. Nuk mundem t’i braktis. As t’i lë pas. Dhembjet nuk zbehen. Thjesht jetojnë në heshtje. Botës i buzëqesh fort… që të mos shpërbëhem në grimca ankthi të mprehta si ëndrrat e thyera. Shpirti im… fsheh sëmbime që nuk do të rrëfehen kurrë. Lotët përleshen me krenarinë në

Gladiola Jorbus Perpetuum mobile Kur qyteti fiket në mbrëmje, ti zgjohesh në mua. Perpetuum mobile! Pa kronometër, pa rregull, pa skaj. Një impuls sfidues, një shkëndijë që hovin e merr, kur bota pushon… dhe unë s’rend pas saj.

Migel Flor Frika nga Drita që Dashuron Je e tëra frymëzim, ëndërr e ëmbël flurore nga ato që s’kanë mbarim, si një pranverë që s’e njeh dimrin. Je përrallë me engjëj mbrojtës, që ecin zbathur mbi shpirt dhe sjellin vetëm mirësi, pa zhurmë, pa kërkuar asgjë. Dal të të shoh, dhe më dridhet guximi. Kam frikë nga vezullimi yt, se

Valbona R. Hadri Heshtja që vret Kur nënës i mungon përgjigjja e frytit të saj ajo shndërrohet në një pemë me degë të thara; mbi të nuk ulen zogj, por korba të plakur. Kur nënës i mungon prania e frytit të saj, dita vdes para mbrëmjes, ndërsa nata hap portat për të strehuar pikëllimet. Mendimet mbeten pa varr, ndërsa hijet

Gladiola Jorbus Vorbull Dot, nuk do të më kryqëzosh në kurthin e trillit tënd… Midis dëshirash që zvarriten në dritë, në gjysmerrësirë, në terr, në gënjeshtra, në gjumë, në realitet. Arratisur, në vorbullën shtjellëse Të kësaj fajësie Pafajshmërisht të ankthshme. Vetëtimat zbehin hijet emblematike Të dhjetëra lamtumirave që thamë për të harruar sërish. Dhe zemra tashmë, u mësua me gjysmërrahjet

Erinda Medolli Në Korçë u ktheva Në Korçë këthehem si çdo herë Zemra më përcjell tinguj të rinisë sime Hapat më çojnë mes kalldrëmeve që dinë të ruajnë shumë kujtime. Korça zemra që rreh me kulturë, Një dashuri që sdi të mplaket kurrë. Vendi që nga shpirti nuk të largohet Sado larg trupi të mërgohet. Më duket sikur çdo herë