Valbona R. Hadri Heshtja që vret Kur nënës i mungon përgjigjja e frytit të saj ajo shndërrohet në një pemë me degë të thara; mbi të nuk ulen zogj, por korba të plakur. Kur nënës i mungon prania e frytit të saj, dita vdes para mbrëmjes, ndërsa nata hap portat për të strehuar pikëllimet. Mendimet mbeten pa varr, ndërsa hijet

Gladiola Jorbus Vorbull Dot, nuk do të më kryqëzosh në kurthin e trillit tënd… Midis dëshirash që zvarriten në dritë, në gjysmerrësirë, në terr, në gënjeshtra, në gjumë, në realitet. Arratisur, në vorbullën shtjellëse Të kësaj fajësie Pafajshmërisht të ankthshme. Vetëtimat zbehin hijet emblematike Të dhjetëra lamtumirave që thamë për të harruar sërish. Dhe zemra tashmë, u mësua me gjysmërrahjet

Erinda Medolli Në Korçë u ktheva Në Korçë këthehem si çdo herë Zemra më përcjell tinguj të rinisë sime Hapat më çojnë mes kalldrëmeve që dinë të ruajnë shumë kujtime. Korça zemra që rreh me kulturë, Një dashuri që sdi të mplaket kurrë. Vendi që nga shpirti nuk të largohet Sado larg trupi të mërgohet. Më duket sikur çdo herë

BUJANA MALAJ E LEHTË SI ERA NË STUHI Eca ngadalë të mos trazojë e randë si plumbi në gëzhojë e lehtë si era në stuhi e ëmbël si zemra në dashuri. A më dëgjove kur shpirtin të preka dhe pse nuk isha afër teje anijen e nisa mbushur dasmorë ngadalë u kthye si nuse n’vaporë. Për ku u nisa ashtu

Erinda Medolli Një zë poetik i natyrës dhe ndjenjave Mariol Ago, ka lindur  në Kuç të Devollit. Ai përfaqëson një nga zërat e rinj më të ndjeshëm dhe reflektues të poezisë bashkëkohore shqiptare, ku fjala poetike ndërthuret natyrshëm me përjetimin emocional dhe lidhjen e fortë me vendlindjen. Formimi i tij akademik është ndërtuar në fushën e shkencave natyrore. Ai ka

Erinda Medolli ATHINA BINO ME VARGUN E SAJ E BËNË KOHËN PRANVERË Athina Bino lindi në qytetin e Korçës, një vatër e njohur e kulturës dhe artit shqiptar. Që në vitet e hershme të jetës u dallua për ndjeshmërinë artistike dhe prirjen e veçantë ndaj fjalës së bukur dhe krijimit estetik. Hapat e parë në rrugën e artit i hodhi

Brixhilda Dede LIBËR I HAPUR Nis këtë faqe libri si dashuri që jeton brenda teje. Si dritë që shpirti e kërkon për tu dhënë shkëlqim ditëve. Si paqe e heshtur që përkëdhelet gjetur strehë boshit tënd. Si dorë e lindur prej dielli që di të mjekojë plagë dhimbjeje. Ky vit, libër i hapur ku gjithkush shkruan historinë e tij mbi

Elvira Zeneli Natë magjike Nuk është pak për gjithçka kam arrirë, E tillë le të mbesë përjetësisht, Me të njëjtin ritëm mirësia më ka prirë, Dashuri dhurova pafundësisht. Piva ujëra të kristalta buzë një kroi, Si një vocërrake llastohem nëpër vargje, Më mbushi, me lumturoi viti që shkoi, Më bën që t’i puth këta pragje. Ngrita vështrimet mbi çdo majë

Migel Flor Viti i Ri i Universit Kur ora e fundit e Tokës mbyll sytë, universi nuk numëron sekonda, ai hap dritare. Yjet nuk festojnë, por zhvendosen pak më afër shpresës, si mendime të reja në një tru të lodhur. Një vit i ri lind jo nga fishekzjarret, por nga guximi për të rrotulluar përsëri veten rreth një drite që

Albert Habazaj Ç’U BË HËNA?… Këngë e përvajshme për Millkën e dr. Llukë Gjidede Lajm i zi në moshë të bardhë Del nga Doktor Lluka Pse, o lajm i zi ke ardhë Në shpirt dot s'e futa. Nuk futa dot në shpirt Jo, s' ma nxinte zemra Shpirt i Millkës bëftë dritë Në kujtesë e ëndrra. Ta pohoj nuk kam

Migel Flor Perëndim në sytë tuaj! Mos ma mbyt detin, t’u luta, ndërsa perëndimet ndizen në sytë e tua. Ti, pa e ndjerë, më mbyte me qeshje, dhe unë u zhyt në këtë gëzim,të marrê hua. Valët e mia kërkonin rrugën e lirë, por ti luaje me ta si me flakët e diellit. Çdo buzëqeshje, një uragan i butë, çdo

Gladiola Jorbus Ngjyrat që s’i shoh Vetmia më zgjat dorën në zgjim si alter ego e unit tim. Trishtimi urdhëron pa ftesë. Në tryezën e veshur me pëlhurë indi të zezë. Zhgënjimi pëshpërit në 20 decibel, atë që zemra do të heshtë. Nga sënduku i lotëve dot nuk del. Çapitjet e mia – hapa të lodhur në një rrugë që

Valbona R. Hadri Në kalldrëmet e dritës Në qytetin e serenatave ndjeva, pashë, shijova tingujt e kitarave të dashurisë. U vesha me tinguj dhe këngë dëbore, në taverna të vjetra me mure dimri. Këngëtarët vijonin t’i këndonin ende pranverës dhe ngrinin dolli me gotat plot. Kishte aq shumë hare dhe valle sirenash, sa unë e harrova dëborën e parë. Ah,

Migel Flor Venoze Sy të shkelur nga shputat e mia, jo prej nxitimit, por nga pesha e mendimit. Jo të prishur nga koha, por nga pesha që mbart ngarkesën e durimit. Nën to, venat e jetës fryhen, kthehen përmbys në gri të errët, si kujtesë që s’di ku të rrjedhë. Një lodhje që s’ka orë, por ka emra të pathënë,

Kumrie Avdyl Shala NUK JAM AJO Nuk jam femra që dashurohet çdo ditë. Nuk jam ajo që jeton me fjalë të ëmbla e me zemra të huaja. Nuk jam ajo që kall veten për çdo ngacmim, për fjalë që bien si meteorë, kur s’ua di qëllimin pse bien. Nuk jam ajo që çdo burrë ta ledhatoj për të arritur qëllimet