Migel Flor

Frika nga Drita që Dashuron

Je e tëra frymëzim,
ëndërr e ëmbël flurore
nga ato që s’kanë mbarim,
si një pranverë që s’e njeh dimrin.

Je përrallë me engjëj mbrojtës,
që ecin zbathur mbi shpirt
dhe sjellin vetëm mirësi,
pa zhurmë, pa kërkuar asgjë.

Dal të të shoh,
dhe më dridhet guximi.
Kam frikë nga vezullimi yt,
se drita jote zbulon
atë që unë fsheh edhe nga vetja.

Do të të shoh e të dëgjoj
shumë, shumë herë,
derisa gjumi të më marrë përdore
si një mik i heshtur.

E di: vargu yt i ëmbël, melodioz,
do të më depërtojë thellë,
do të bashkohet me ëndrrat
në mjegullina të bardha,
që shfaqen tej detërave të largët,
aty ku mendimi pushon
dhe shpirti mëson të besojë.

Sepse jo çdo frikë është errësirë,
disa janë vetëm dritë
që na do më shumë
se sa guxojmë ta pranojmë.