Pse ai mblodhi frutat e hedhura, të paktën në fillim askush nuk e kuptoi. I priste pranë koshit të plehrave me një kujdes të pashpjegueshëm. I mblidhte me kujdes, si të ishin dhurata të rralla që rrezikonin të shkeleshin nga këmbë të padurueshme. I zgjidhte pa fjalë. Pa dëshmitarë. Pastaj i fuste menjëherë në bodrumin ku banonte ai. I mbulonte atje, ku errësira i pranonte pa problem. Bodrumi nuk kishte dritare. Kishte vetëm erë fermentimi. Mblidhte një heshtje që rritej bashkë me kalbëzimin. Një ditë shkurti, ai doli nga bodrumi me një thes të mbushur plot. E mbante si barrë faji. Dukej nga ecja e tijedhe pse ngjante, se ishte e qetë. E rregullt, sikur po kryente një detyrë administrative. Zgjodhi një pellg të madh pranë rrugës dhe e derdhi përmbajtjen pa hezitim. Një grumbull copëzash frutash të kalbura që u shpërndanë në baltë, duke marrë formën e një harte pa emra. Pastaj u fsheh pas një peme dhe priti. Ndejti aty, si dikush që pret vendimin e një zyre të padukshme.

Askush nuk u afrua. Asnjë njerëzor nuk ua hodhi sytë. Ata vetëm mbyllnin hundët dhe kalonin. Vetëm dallëndëshet. Vetëm ato. Një nga një, dallëndyshet filluan të vinin. Nuk bënë zhurmë. Kapnin një grimcë mbetjesh me sqepat e tyre të hollë, e zhysnin në baltë dhe fluturonin menjëherë larg, sikur të kishin frikë nga koha. Asnjëra nuk qëndroi, asnjëra nuk u kthye prapa. Veprimi u përsërit me një saktësi të ftohtë, derisa pellgu u bë i sheshtë, i rregulluar, i pranueshëm. Pas disa ditësh, foletë e para vareshin nën dritaret e ndërtesave ku ndodhej Kuvendi dhe bodrumi i tij përbri. Lagjja mori jetë në mënyrë të çuditshme, si pas një urdhri të pashkruar. Qentë filluan të çiftëzoheshin me një urgjencë të panevojshme, macet lindën disa herë brenda pranverës, zërat u trashën, aromat fermentuese u pastruan. Gjithçka dukej se po funksiononte.

Atëherë Kuvendi u mblodh. U ulën rreth tavolinave të gjata dhe folën gjatë. Folën për rendin, për përgjegjësinë, për shembullin e mirë. U lodhën me biseda dhe bisedat u shpërndanë në kafene, ku u holluan si sheqer në ujë të nxehtë. Nga kafenetë shkuan shtëpi më shtëpi, duke marrë formë këshille, qortimi, rregulli të ri. Nuk kishte më asnjë frut në kazanët e plehrave. Të gjithë i mbanin për dallëndyshet. Ai e vuri re këtë pa gëzim. Bodrumi i tij u zbraz. Pellgu u tha. Foletë mbetën si shenja të një vendimi të kaluar, të palexueshëm. Pranverën tjetër, dallëndyshet nuk u panë fare. Kuvendi nuk u mblodh. Kafeneja ishte plot, por bisedat nuk të çonin askund. Askush nuk e lexonte dot punën e dallëndysheve. Strehëzat e tyre. Frutat u fermentuan tashmë jashtë koshave, si prova të një vendimi që nuk dinte më kë të ushqente. Dhe ai, në bodrumin e zbrazët, priti sërish. Nuk priste më për dallëndyshet. Priste me sytë e mbyllur nga tavani, për një shpjegim që nuk erdhi kurrë nga ai Kuvend. Ai tashmë do të kishte bodrumin e tij të përjetshëm, dhe ndoshta dallëndyshet do ti vinin pranverave aty mbi parajsë…