Elvira Zeneli

Nën Akull, Dy Flakë

Në akull zemre zbathur shkova,
Një lastar shprese kërkova.
Mes mjegulle e malli ftohtë,
Pashë lumturinë që qante lot.

Emrin tënd e thirra lehtë,
M’u kthye zë i thyer, i shkretë.
Çdo hap dhimbje më dhuronte,
Por zemra prapë s’u dorëzonte.

Nën akull dritë pashë fshehur,
Një zjarr i vogël më shpërtheu.
Me frymë ngroha çdo kristal,
Që dashuria të bëhej valë.

Nëse shkrin ky dimër i gjatë,
E çel lastari në çdo shtrat,
Do jem aty, pa fjalë, pa zë,
Veç me zemër… të dy flakë.