Ai ecte pranë Teatrit „Skampa“ me hapa të lehtë. Ecte, dhe nuk dëshironte të trazojë as gurët e rrugës. Nata ishte e ftohtë. Ishte një errësirë jo armiqësore. Errësira mbante mbi vete një qetësi aristokratike. Qepte mbi telajo një heshtje që dukej sikur e njihte prej kohësh. Llambat e rrugës ndriçonin dobët. Fashiteshin si qirinj të harruar pas një feste ditëlindjeje. Era e Krastës frynte me një dinakëri të ashpër. Frynte dhe ia skuqte faqet. Në atë dinakëri i trazoheshin edhe mendimet. Nuk ishte nga ata që endeshin pa arsye. Zakonisht çdo dalje e tij kishte një pretekst të vogël. Në fakt ishte një detyrim i domosdoshëm për shpirtin. Atë mbrëmje kishte dalë për të shpëtuar nga lodhja e ditës, nga orët e gjata para ekranit, prej aty ku mendja lodhet më shpejt se sytë. Trupi i tij kërkonte lëvizje. Zemra i gufonte për një shkëputje të vogël nga vetvetja.

Një vajzë e re, e brishtë si një degë ulliri në dimër, i doli përpara. I kërkoi disa monedha, me një zë që dridhej mes nevojës dhe shpresës. Për ilaçe, për bukë! Fjalët rrëshqisnin njëra mbi tjetrën. Pastaj humbnin kuptimin. Por, sytë e saj mbanin një lodhje të thellë, të parakohshme. Ai e kishte parë edhe herë të tjera. Gjithmonë të re. Gjithmonë të lodhur. E kishte portretizuar si një figurë që përsëritej në një poemë të trishtë urbane. Papritur, në shesh, nën dritën e zbehtë, dy silueta që shpëtonin nga xhamat e Tetrit „Skampa“ nisën të lëvizin. Vallëzonin. Nuk ndihej zhurmë. Kuptohej një përmbajtje elegante. Dukej sikur muzika të vinte nga vetë ajri. Hapat e tyre ishin të saktë. Prekjet të kujdesshme. Lëvizjet një bisedë e heshtur mes dy trupave që e kuptonin njëri-tjetrin pa fjalë. Era dhe të ftohtit nuk ekzistonin për ta. Ata i përkisnin një bote më të butë.

Ai u ndal, i magjepsur. Nxori telefonin, pa orën. Një zakon i kotë, por qetësues. Ishte herët për t’u kthyer në shtëpi. Ama edhe vonë për të qëndruar jashtë. Një buzëqeshje e hidhur i kaloi nëpër mendje. Kujtoi, pa nostalgji të tepruar, se dikur kishte kërcyer edhe ai, në dasma, në gëzime të zhurmshme, ku muzika ishte më e fortë se ndjenjat. Zhurma e një motori theu butësinë e çastit. Një makinë policie ndaloi në shesh. Dy policë zbritën me njëherë. Njëri i qetë, tjetri i ashpër, me dorën mbi armë. Ata iu afruan një të riu që mbante një zarf dhe që, si ai vetë, kishte harruar botën duke parë vallen. Valltarët u ndanë me një lëvizje të papritur. Harmonia u ndërpre. I riu u prangos. Çanta iu kontrollua, dhe e vërteta e tij, e vogël, por e dënueshme, u bë arsye për shoqërim në makinën e policisë.

Pas një pauze të shkurtër, pothuaj të ndrojtur, valltarët u kthyen sërish te njëri-tjetri. Një dorë mbi shpatull, një hap i lehtë, dhe vallja vazhdoi. Një ritëm i butë, pastaj një dyshe me pasion të përmbajtur. Ata i kthyen shpinën të ftohtit, shatërvanëve të heshtur, po aq edhe syve kureshtarë para Kullës së Sahatit. Një llambë e vjetër pas tyre pulsoi për herë të fundit dhe u shua. Momenti poetik, por për një moement të vetëm, pasi u këput si një varg i mbyllur me pikë. Vajza endacake ishte zhdukur në rrugicat anësore që parakalojnë Kalanë. Ecte aty, si një figurë që del nga skena pa zhurmë. Policët u larguan, duke lënë pas erën e benzinës dhe një ndjesi rregulli të përkohshëm, që iu ngjesh syve të mbështetur në murrin e madh të Kalasë. Aty ndihej një bisedë spontane . Të pastrehët kërkonin strehë nën të çara. Ndërsa ai hidhte sytë lart e poshtë dhe mundohej të gjente kuptim. Por kuptimi, ashtu si vallja, nuk pranonte të shpjegohet.

Ai pa sërish orën. Ishte herët për t’u kthyer në shtëpi. Ishte po aq vonë për të bredhur. Dhe me këtë mendim të qetë, gati poetik, ai vazhdoi rrugën e tij, duke e ndjerë qytetin si një varg të gjatë. Një poezi lirike mbi violinën e Myzyrit, që dukej ende e papërfunduar.