Elvira Zeneli

Vendlindja ime

Vendlindja ime je ti
jo si tokë, por si zemër që rreh nën këmbët e mia.
Në çdo hap ndiej frymën tënde,
në çdo erë dëgjoj zërin tënd,
dhe kur mbyll sytë, më përqafon aroma jote
si duar nëne që nuk plaken kurrë.

Më fale librat si dritë,
por më more pafajësinë si çmim.
Më mësove të shoh larg,
por zemrën ma lidhe fort pas teje.
Çdo dije ishte një largim i vogël,
çdo largim një mall që më rrite në shpirt.

Jeta më mori pa të pyetur,
siç merren bijtë nga shtëpia herët.
Më hodhi në rrugë të huaja,
më mësoi të jem e fortë,
por në çdo rënie,
unë thirra emrin tënd si lutje.

Sot jam larg,
por rrënjët e mia pijnë ende nga gjiri yt.
Jam rritur, por zemra ime kthehet fëmijë
sa herë të përmend.
Ti je atdheu im i gjallë,
nëna që nuk më qorton për largimin,
por më pret si të mos kisha ikur kurrë.

Nëse një ditë lodhem nga bota,
më hap gjirin tënd prej dheu,
më mbulo me heshtjen tënde të shenjtë
dhe më lejo të pushoj,
sepse askund nuk jam më e sigurt
se në dashurinë tënde pa kushte.