Emine S. HOTI

MOLLËT E BAHÇES SIME

Vjel mollët e bahçes sime

një e nga një unë ato i vjelë,

kujtoj mollët e vendlindjes sime,

në Drenicën e bukur plot me diell.

 

Janë edhe këto mollë të mira,

të ëmbla dhe majhoshe janë,

i pëlqejnë fëmijët dhe të rriturit,

flladet i ëmbëlsojnë e shije kanë.

 

Edhe të tjerët këtu i pëlqejnë,

më thonë “mollë të ëmbla prodhon”,

ata i vlerësojnë dhe më lëvdojnë,

ku më rreh mendja, dot s`e thonë.

 

Mendja më rreh në Drenicën time,

atje mollët i bëja ëmbëloshe,

eh, ato mollë kanë tjetër aromë,

janë të vendlindjes sime arbërore.

 

Janë mollë të selitura nga gjyshërit,

me ndjenjën e punës dhe të  lirisë,

janë mollë flakë – kuqe si flamuri,

janë varieteti më i mirë i ëmbëlsisë.

 

E MIRA ËSHTË LULE E BUKUR

Të gjitha stinët janë të bukura,

secila prej tyre ka vendin e vetë,

por ne të parën kemi pranverën,

në atë stinë natyra vellon hedh.

 

E mira pëlqehet dhe respektohet,

si një lule pranvere ajo lulëzon,

të bëjmë të mira në këtë jetë,

mirësia lule jetën zbukuron.

 

Me lule nderojmë dëshmorët,

me lule urojmë në festa dhe gëzime,

lule i dhurojmë vajzës kur martohet,

lule dhurojmë për ditëlindje…

 

Lulja ka dhe gjemba, doemos,

në vaj asgjë nuk kalon,

gjithsesi lulja është mirësi,

që ne dhe botën e gëzon.