Gladiola  Jorbus                    

                                  Biseda që nuk mbaron kurrë

Ai ishte fotograf me profesion, por në thelb ishte dëshmitar i botës. Kishte fotografuar në savanë, mes dritës së ashpër dhe heshtjes së pafund, në zona të ndryshme klimatike ku natyra ndryshonte fytyrë si një njeri i lodhur, dhe në luftë, aty ku çdo imazh kishte peshën e një jete. Kishte parë urinë drejt e në sy, frikën në duar që dridheshin, shpresën që mbijetonte edhe nën rrënoja. Nuk fotografonte thjesht për të treguar, por për të mbajtur mend. Dhe pikërisht sepse kishte parë kaq shumë, dinte të dallonte menjëherë atë që ishte e vërtetë, edhe kur ishte vetëm një ndjenjë, e padukshme, por e pamohueshme. Fliste disa gjuhë, por më së shumti zotëronte atë që nuk mësohet: gjuhën e vëmendjes. Dinte si të shihte, si të ndalej në çdo detaj të vogël dhe ta shndërronte atë në kryevepër.

Ajo ishte psikologe. E saktë në mendim, e matur në fjalë. Dinte të dëgjonte përtej asaj që thuhej, të interpretonte nuancat e heshtjes, të lexonte frikën që njerëzit përpiqeshin të fshihnin, edhe nga vetja. Kishte kaluar mjaftueshëm në jetë, për të mos u mashtruar lehtë nga intensiteti i menjëhershëm. E dinte që ndjenjat e forta shpesh nuk janë të thella, janë thjesht të papërpunuara. Për vite me radhë kishte ndërtuar një botë të qëndrueshme, me kufij të qartë, ku gjithçka kishte vendin e vet dhe emocionet nuk e tejkalonin arsyen. Ishte mësuar të ishte ajo që mban ekuilibrin, ajo që nuk lëkundet. Por pikërisht kjo e bënte më të pambrojtur përballë diçkaje që nuk kërkonte të kuptohej, vetëm të ndihej.

Të dy të martuar. Të dy të rritur. Të dy… të sigurt që nuk kishin më hapësirë për gjëra të rrezikshme.

Ai i shkroi i pari Filloi si lojë. Një mesazh i zgjuar. Pastaj një kompliment. Pastaj një tjetër, më i saktë, më i personalizuar. Love bombing…

– Ti nuk flet. Ti depërton.
– Ka një qetësi tek ty që nuk është e zakonshme.
– Nuk më ndodh shpesh, të dëgjoj dikë dy herë.

Ajo e kuptoi menjëherë. E kishte studiuar këtë model. Intensitet i shpejtë, afërsi e krijuar me fjalë.

– Mos e bëj këtë, – i shkroi.
– Çfarë? – vazhdoi ai.

– Këtë… që duket më shumë sesa është.

Ai nuk u tërhoq, por nuk mbeti sipërfaqësor. Filloi të fliste për libra në gjuhë të ndryshme, për muzikë që nuk dëgjohej lehtë, për njerëz që kishte fotografuar, për histori që lexoheshin në sytë e viktimave. I dërgonte këngë në mesnatë, mendime të papërfunduara, si të donte të vazhdonte një bisedë që nuk mbaronte kurrë. Nuk ishte vetëm vëmendje. Ishte cilësi.

Dhe kjo e çarmatosi. Ajo nuk donte, luftonte me veten, por filloi të përgjigjej.

Fillimisht me kujdes. Pastaj me interes. Pastaj me një lloj pritjeje që nuk ia pranonte vetes.

Dhe pa e kuptuar… u krijua diçka. Jo trup. Jo takim. Jo prekje.

Mori hov një lidhje që jetonte vetëm dhe ekskluzivisht në fjalë. Virtuale. Por e vërtetë.

Më e vërtetë se shumë gjëra që jetoheshin fizikisht.

Bisedat e tyre nuk kishin as fillim e as fund. Kalonin nga filozofia te jeta e përditshme, nga ironia te rrëfimet e vogla intime që nuk i thuhen askujt. Dhe bashkë me to… erdhi ankthi.

Një ndjenjë e ngushtë, si një frymëmarrje që nuk plotësohej kurrë.

Ajo filloi ta ndjent gjithnjë e më shpesh.

Në pritjen e mesazhit.
Në boshllëkun kur ai nuk shkruante.
Në mënyrën si dita i organizohej rreth një pranie që nuk ekzistonte fizikisht.

–       Kjo nuk është normale, – i tha një natë.
– Ndoshta sepse është e vërtetë, – u përgjigj ai.

Dhe ai, që kishte nisur si lojë… nuk po luante më.

Ai kishte rënë.

Në mënyrë të qetë. Të pashmangshme.

Në dashuri.

Ajo u përpoq të tërhiqej.

–       Nuk dua këtë, – i tha.

–       – As unë nuk doja,- tha ai. Por ja ku jemi.

Ishte e pamundur të takoheshin. Jo vetëm fizikisht, por moralisht mbi të gjitha. Çdo hap drejt njëri-tjetrit, do të thoshte një rrëzim diku tjetër.

Dhe megjithatë… ata ishin aty.

Të lidhur. Të robëruar. Nga diçka që nuk kishin prekur kurrë.

Pastaj, një natë, ai i shkroi:

–       S’të shkruaj dot më.

Asnjë shpjegim. Asnjë sqarim. Vetëm një fjali.

Mesazhet pushuan së ekzistuari. Biseda mbeti pezull, e ndërprerë në mes të një mendimi.

Ajo nuk e kuptoi menjëherë. Fillimisht mendoi se ai ishte i zënë në ndonjë udhëtim ndërkontinental. Se do të kthehej. Se ishte thjesht një vonesë. Pastaj… e kuptoi.

Heshtja ishte përgjigjja.

Dhe ajo heshtje… peshonte më tepër se çdo fjalë, se çdo gur kalldrëmi, se çdo parim a nornë socialel që i ndante.

Kaluan shumë orë. Më pas ditë të tëra. Kurse javët u bënë muaj, të sendërtuar në vite. Plot pesë vite.

Jeta vazhdoi qetësisht. Por disa gjëra nuk mbyllen.

Vetëm mbeten pezull.

Një ditë, pa asnjë paralajmërim, ai i shkroi sërish.

Jo me shpjegime. Jo me justifikime.

Vetëm:

–       E mban mend atë që po thoshe atë natë?

Ajo e lexoi.

Dhe diçka u kthye në vend… si një derë që nuk ishte mbyllur kurrë plotësisht.

Ajo nuk pyeti “pse”.
Nuk pyeti “ku ishe”.

U përgjigj:

–       Po. Nuk e përfundova kurrë.

Dhe biseda vazhdoi.

Si të mos kishte kaluar asnjë ditë.

Si një fjali e lënë përgjysmë.

Pa dramë. Pa shpjegime. Pa kërkesa.

Vetëm ajo ndjesia e njohur… e ndaluar.

Sepse mbi të gjitha, kjo është ajo që ndodh, kur je i rritur, i pjekur, i sprovuar nga sfidat e jetës.

Nuk bie në dashuri si më parë. Nuk është shpërthim.

Është njohje. Është një qetësi që të kap thellë. Një lidhje që nuk ka nevojë të provojë asgjë. Një ndjenjë që nuk kërkon të zotërojë, por të ekzistojë.

Ndoshta për këtë arsye… është më e rrezikshme. Sepse e kupton saktësisht çfarë është. Dhe megjithatë… nuk e shuan dot. Vetëm e shmang.