Jana Tafilaj
JETA IKËN PA KUPTUAR
Na ikën jeta,pa na pyetur fare,
si një hije e rënd,që bie mbi dritare.
Si lumi që rrjedh pa zë në heshtje,
si pemët e vjeshtës,që ngelen në zhveshje.
Ç’do ditë kalendarit,i grisim nga një fletë,
shpirti rri i vrarë,asnjë fjalë nuk flet.
Ngelet nga një kujtim,ç’do ditë që kalon,
me dhimje në zemër,shpirti ynë i kujton.
Ditët që shkojnë, nuk kan më kthim,
jetojeni jetën,sa t’kini mundësin.
Të kthehen dhe njëher,gjithmon e themi.
në vitet e rinisë,dhe njëher të vemi.
Si shpirt i pa lodhur,shkon koha pa mëshirë,
as nuk na pyet ,an kemi dëshirë.
Po ç’do moshë or miq,ka ëndrrat e veta.
punojmë me shpirtë,të jet plot kuleta.
Falenderojm zotin,ç’do ditë që na zgjon,
na jep forcë kurajo,që ne të jetojmë.
Ndaj mos u mërzisni,në dorë të tij jemi .
Na dhuron ç’do mirësi,ndaj shumë xhan e kemi.
